وبسایت اصلاح

فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِکَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَ أُوْلَئِکَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ بشارت ده بندگانى را که سخنان گوناگون را می‌شنوند؛ سپس بهترین آن را انتخاب کرده و پیروى می‌کنند. آنان کسانى هستند که خداوند هدایتشان کرده و آنان خردمندان و صاحبان عقلند. (سوره زمر، آیه18)

وبسایت اصلاح

فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِکَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَ أُوْلَئِکَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ بشارت ده بندگانى را که سخنان گوناگون را می‌شنوند؛ سپس بهترین آن را انتخاب کرده و پیروى می‌کنند. آنان کسانى هستند که خداوند هدایتشان کرده و آنان خردمندان و صاحبان عقلند. (سوره زمر، آیه18)

کاربر گرامی،وبسایت اصلاح از هرگونه طرح, پیشنهاد و انتقاد سازنده استقبال میکند و این افتخار را دارد تا پذیرای حکایت های تبلیغی، مقالات علمی و پژوهشی شما در حوزه تبلیغ، تربیت و خانواده باشد.صندوق الکترونیکی: nforoughi115@gmail.com

اسلاید شو

جهت مشاهده فیلم و ویدیوهای مذهبی روی تصویر فوق کلیک نمایید

فضائل و کرامات باب الحوائج حضرت علی اصغر (ع )

دوشنبه, ۱۳ بهمن ۱۳۹۳، ۰۴:۰۷ ب.ظ

حضرت علی اصغر(علیه‌السلام) را«باب الحوائج»می‏دانند،گر چه طفل رضیع و کودک کوچک است، اما مقامش نزد خدا والاست...

 فضائل و کرامات باب الحوائج حضرت علی اصغر (ع )

حضرت علی اصغر(علیه‌السلام) را«باب الحوائج»می‏دانند،گر چه طفل رضیع و کودک کوچک است، اما مقامش نزد خدا والاست. در این مقاله سعی داریم چند کرامت از این سرباز شش ماهه را بازگو کنیم.هر چه دارم از علی‌اصغر علیه‌السلام دارم

 

جناب آقای جلالی نقل کردند:

روزی درخدمت آقای مجتهدی )شیخ جعفر مجتهدی( بودم ایشان در حالی که بسیار منقلب بودند، تعریف کردند:

چند سال پیش که در قم بسر می‌بردم روز عاشورا به شدت مریض بودم و به طوری درد سراسر وجودم را فرا گرفته بود که نمی‌توانستم از رختخواب برخیزم.

طبق معمول همه ساله در آن روز هم مراسم عزاداری و قمه زنی در منزل برپا بود. در همان هنگام با حال سختی که داشتم متوسل به حضرت علی‌اصغر (علیه‌السلام) شدم و حالتی به خصوص برایم پیدا شد و صحنه‌هایی را مشاهده کردم. از جمله دیدم سقف اتاق شکافته شد و نور عجیبی از آسمان به طرفم آمد به حدی آن نور شدید بود که از شدت آن چشمانم را بستم و بعد از چند لحظه که چشمانم را باز نمودم و سرم را بالا آوردم دیدم بانویی در حالیکه طفلی را در آغوش دارند در مقابلم نشسته‌اند.

در همان حال به من فهماندند که آن دو بزرگوار حضرت رباب و حضرت علی‌اصغر (علیهما‌السلام) می‌باشند. سپس ایشان فرمودند: آقای جلالی هر چه که دارم و به هر کجا که رسیده‌ام از ناحیه حضرت علی‌اصغر (علیه‌السلام) و توسل به ایشان بوده است.

 

اینجا بود که کلام ایشان با گریه‌های پی در پی قطع و مجلس به یک جلسه توسل مبدل گشت...

وقتی عراقی‌ها به آسایشگاه ما آمدند، همه بچه‌ها به حضرت «علی‌اصغر(علیه السلام) » متوسل شده،‌ نجات خود را از آن دردانه کوچک امام حسین (علیه السلام) خواستند. قلب پاک بچه‌ها و نام پربرکت آن طفل خاندان پیامبر چنان اثر معجزه‌ آسایی داشت که هیچ یک از بچه‌ها- به جز یکی دو نفر که بیماری کم خونی داشتند - تب نکردند

دستور توسل ایت الله حق شناس به آیت عظمای کربلا

حضرت ایت الله حق شناس رضوان الله تعالی علیه می فرمودند: یکبار در حین خواندن زیارت عاشورا چهل روزه مشکلی پیش آمد و نتوانستم آن را بجا آورم. برای همین خیلی ناراحت شدم و به ابا عبدالله (علیه السلام)متوسل شدم، ناگهان دیدم آقا تشریف آوردند و فرمودند: آمیرزا عبدالکریم چه شده است. ایشان قضیه را عرض کرده بودند. می فرمودند آقا فرمود: چرا به آیت عظمای کربلا متوسل نمی شوی؟ ایشان عرض کرده بودند: آقا آیت عظمای کربلا کیست؟ فرمودند: آقا قنداقه علی اصغر (علیه السلام ) را از زیر عبایشان بیرون آوردند و...

توسل اسرا برای روشن کردن چراغ عزاداری

مرتضی سرهنگی در بخشی از کتاب «محرم در اسارت» می‌نویسد:

یکی ـ دو هفته مانده به ماه محرم، فرماندهان اردوگاه، ارشدها را می‌خواستند و با توپ و تشر، آنها را تهدید می‌کردند که به افرادتان بگویید عزاداری نباید بکنند؛ چون در قانون اساسی عراق چنین چیزی نیست و از این حرف‌ها.

عزاداری

 

تهدید و هارت و پورت‌ عراقی‌ها، چه بود و چه نبود، عشق به امام حسین (علیه السلام)، با خون و گوشت و پوست آزاده‌ها عجین شده بود و به همین دلیل، ما نیز از هفته‌ها قبل از رسیدن محرم، مانند محرم کشورمان، خود را آماده می‌کردیم، برنامه‌ریزی می‌کردیم، مداح‌ها تعیین شدند، شعرا، نوحه‌های مذهبی می‌سراییدند و با دقت و مراقبت، مراسم نوحه‌خوانی وسینه‌زنی انجام می‌شد.

 

گاه، از روی ذوق و گاهی هم برای فرار از دام مراقبت‌های ویژه‌ای که سربازان می‌گذاشتند، بچه‌ها به دسته‌های چهار - پنج نفره تقسیم می‌شدند و هر دسته‌ای برای خودش مداحی داشت و نوحه‌ای و سینه‌ای، این، روش خوبی بود و حتی یک‌ بار نیز که سربازها پی به آن بردند، به فرمانده اطلاع دادند که او چون جو را آرام تشخیص داد، زیاد مته به خشخاش نگذاشت.

تزیین آسایشگاه‌ها مناسب با ماه محرم، از دیگر مراسم‌ رایج در اسارتگاه‌ها بود که به دست عاشقان حسینی انجام می‌شد. برای تزیین، پتوهای سیاه رنگ انتخاب و با صابون روی آنها جمله‌هایی مانند «السلام علیک یا اباعبدالله»‌ و... نوشته می‌شد.

بهترین خاطره‌ای که از محرم در اسارت دارم، به آن سالی برمی‌گردد که عراقی‌ها طبق عادت هر ساله‌شان، روز هفتم و هشتم محرم به همه آمپول‌هایی تزریق می‌کردند تا ایرانی‌ها نتوانند در روزهای تاسوعا و عاشورا عزاداری کنند. این کار شیطانی‌شان هر سال خوب نتیجه می‌داد و غیر از چند نفر که به «لطایف‌ الحیل» از زیر تزریق آمپول، جان سالم به در می‌بردند، بقیه چنان تب می‌کردند که تا چند روز در جا می‌افتادند.

 

آقا فرمود: چرا به آیت عظمای کربلا متوسل نمی شوی؟ ایشان عرض کرده بودند: آقا آیت عظمای کربلا کیست؟ فرمودند: آقا قنداقه علی اصغر (علیه السلام ) را از زیر عبایشان بیرون آوردند و...

آن سال، دیگر تجربه‌ کافی به دست آورده بودند و اسامی افراد از روی لیست می‌خواندند و حتی یک نفر نیز نتوانست از نیش سوزن آمپول در امان بماند. حتی بین بچه‌ها شایع شده بود که درصد آمپول امسال، چند سی‌سی بیشتر از سال‌های پیش است.

وقتی عراقی‌ها به آسایشگاه ما آمدند، همه بچه‌ها به حضرت «علی‌اصغر(علیه السلام) » متوسل شده،‌ نجات خود را از آن دردانه کوچک امام حسین (علیه السلام) خواستند. قلب پاک بچه‌ها و نام پربرکت آن طفل خاندان پیامبر چنان اثر معجزه‌ آسایی داشت که هیچ یک از بچه‌ها- به جز یکی دو نفر که بیماری کم خونی داشتند - تب نکردند. عراقی‌ها که می‌دانستند آمپول‌ها کار خودشان را خواهند کرد، دیگر به سراغ آسایشگاه ما نیامدند و ما با خیال راحت، آن شب، چراغ عزاداری حضرت حسین (علیه السلام)  را روشن کردیم.

 

صبح که شد، دکترهای عراقی از جریان خبردار شدند. آنها به آسایشگاه‌های دیگر رفتند و دیدند که تمام افراد آنها تب کرده و درجا افتاده‌اند؛ اما افراد آسایشگاه ما سرحال و قبراق هستند. بین خودشان بگو مگویی شده بود که نگو! از طرفی تعجب کرده بودند و از طرف دیگر نمی‌توانستند قبول کنند که توسل به ائمه و خاندان عصمت، کارهای نشدنی را شدنی می‌کند.                                                                                                                           فرآوری: آمنه اسفندیاری

شفای زن سرطانی در اهواز توسط حضرت علی اصغر(ع)

    

رهیاب نیوز : زن اهوازی پس از یک سال دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان سرانجام شفای خود را از دستان علی اصغر، طفل شش ماهه امام حسین علیه السلام گرفت…

به گزارش رهیاب نیوز ندا زن 27ساله‌ اهوازی است که یک سال بود از درد بیماری سرطان رنج می‌برد.این زن یک دختر شش ساله هم دارد به نام پارمیدا. ندا ماجرای شفا گرفتنش از دستان کوچک علی اصغر حسین علیه السلام را، اینچنین شرح داد :

دی ماه 1391 بود. سر کار می رفتم. مادرم مدام بهم تاکید می کرد که زیر گلویم یک وَرم هست و باید به دکتر مراجعه کنم شاید گواتر گرفته باشم . به دکتر مراجعه کردم. گفتند نه مشکل تیروئیددارم و نه گواتر . باید از گلویم نمونه برداری شود . پیش دکتر جهانشاهی فوق تخصص غدد رفتم برای نمونه برداری. قرار شد پاسخ آزمایش یک ماه بعد داده شود. ولی بعد از 10 روز از آزمایشگاه با من تماس گرفتند که جواب آزمایشت آماده است. تعجب کردم. وقتی برگه جواب آزمایش را گرفتم دیدم نوشته : مشکوک به پی آی سی، یعنی سرطان! ولی دکتر گفت : « تا ما غده را از گلویت خارج نکنیم و روی آن آزمایش انجام ندهیم نمی توانیم هیچ حدسی بزنیم. » تا چند روز قضیه را با خانواده ام درمیان نگذاشتم. فقط به همسرم اطلاع دادم که البته قبول این بیماری برایش به هیچ وجه قابل قبول نبود و باور نمی کرد. دوستانم گفتند: « باید به پدر و مادرت هم اطلاع بدهی، چون بالاخره دعای مادر چیز دیگری است . » بالاخره بعد از 20 روز توانستم به خانواده ام بگویم : « دکتر گفته مشکل خاصی نیست و یک عمل جزئی است که باید انجام بدهم ….»

بهمن ماه بود که به دکتر ساکی معرفیم کردند تا مرا اورژانسی عمل کند . چون سونوگرافی که انجام شده بود گفتند چهار غده سرطانی بدخیم تمام گلویم را گرفته است . بالاخره در تاریخ 26 بهمن مرا عمل کردند . عملم خیلی طولانی شد. توی اتاق عمل خیلی اذیت شدم . همانجا بود که دکتر به من گفت : قبل از اینکه عمل کنم باید یک برگه ای را امضاء کنم که صدایم را 90درصد از دست می دهم … با این حال روحیه ام خیلی بالا بود .

وقتی به من گفتند که این بیماری را دارم اول اصلا باور نکردم . مثل یک شوک بود . رفتم پیش دکتر و گفتم : « این حقّ طبیعی من است که بخواهم بدانم چه بیماری دارم؟ یکی از من درمورد بیماریم بپرسد چه پاسخی بدهم؟ بگویم تیروئید است؟ بگویم گواتر است؟!…»

بالاخره دکتر به من گفت : « خانم! شما سرطان دارید… »  دیگر طاقت نیاوردم، زدم زیر گریه. همه اش گریه می کردم. دکتر سعی می کرد به من روحیه بدهد. از اتاق که بیرون زدم نمی دانستم چطور برای خانواده ام بازگو کنم که جریان چیست؟ بعد از کلی دل دل کردن فقط توانستم به برادرم ماجرا را بگویم. برادرم گفت : « باید به بقیه افراد خانواده هم بگویی. این مسأله ای نیست که بخواهی پنهانش کنی. چون بالاخره دوران درمان را باید طی کنی. درضمن باید بچه ات را هم پیش خانواده بگذاری تا برای درمان بتوانی به تهران بروی. » باید بیمارستان شریعتی بستری می شدم.

به تهران رفتم . با دکتر صحبت کردم. گفت باید یُد درمانی کنم. در تهران یُد درمانی کردم. 15 روز قرنطینه شدم. بعد از 15 روز به اهواز برگشتم. بعد از مدتی گفتند باید اسکن انجام دهم. متوجه شدم این دفعه غده ای هم در لگنم به وجود آمده، یکی هم در کمرم، غده توی تیروئیدم هم کامل از بین نرفته بود. سرطان پخش شده بود. ولی باز هم امیدم را از دست ندادم . گفتند باید بعد از شش ماه یک اسکن جدید انجام بدهم. دوباره یُد درمانی کردم. این بار سه روز طول کشید . دوره قرنطینه هم کمتر بود. بعد هم اسکن و …

غده ها بدخیم هم بودند. یعنی ریشه می کردند . گاهی از خدا می پرسیدم : « خدایا چرا من…؟! چرا من …؟! هم سنّم کم است، هم بچه کوچک دارم، به خاطر مادرم هم نگران بودم…» تمام حرفها را داخل دلم می ریختم. واقعا شکستن خانواده ام  را داشتم می دیدم. یعنی واقعا خرد شدن مادرم، برادرم، و … را می دیدم که یک جورهایی دارند از بین می روند. دفعه آخری که یُد درمانی کردم تب و لرز شدید داشتم. تمام بدنم درد می کرد و عضلاتم وَرم کرده بودند. احساس می کردم پاهایم دارند از جا کنده می شوند. در لگنم هم یک درد عجیبی پیچیده بود. چون یُدی که استفاده می کردم؛ کسانی که استفاده کرده اند می دانند واقعا خیلی اذیت کننده است… هزینه های تهران را هم خواهر و دامادمان تقبل کرده بودند. داروها را هم که خودمان پیگیری می کردیم. خدا را شکر بیمه تکمیلی هم بودیم.

عمل حنجره ام خیلی سخت بود. می گفتند حتما باید دکتر ماهر و زبردستی باشد که بتواند ریشه را از توی حنجره ات بلند کند. حتی روز اول توی اتاق عمل فکر می کردم که دیگر نمی توانم حرف بزنم. بعد از عمل می ترسیدم صحبت کنم . پرسیدند: « ندا، چطوری ؟ » نتوانستم پاسخ بدهم. از این می ترسیدم که دیگر صدایم درنیاید. وقتی گفتم سردم است بچه ها فهمیدند که می توانم صحبت کنم. همان روز تب و لرز کردم و دچار تشنج شدم. بعد از چهار روز مرخص شدم. دوماه منزل مادرم بودم. چون عمل خیلی سختی بود . هفت ساعت و نیم توی اتاق عمل بودم. از ساعت 9 صبح تا پنج بعد از ظهر . دکتر ساکی و دکتر نیک اخلاق در بیمارستان آپادانا مرا عمل کردند . بعد عمل باز هم خوب نشدم . چون سرطان به بقیه بدنم هم سرایت کرده بود. دوباره یُد درمانی کردم.

منا خواهر ندا لرستانی در حالی که اشک امانش نمی داد برای خبرنگار اهواز نوین توضیح داد : سرطان ندا بدخیم بود. داشت خیلی بدتر از این هم می شد. دو تا غده که پاک نمی شد هیچ؛ به بقیه بدنش هم سرایت می کرد. زمانی که برای مراسم شیرخوارگان آمدیم فقط از خدا می خواستیم که سلامتی خواهرم را بدهد. پدرم هم جانباز هشت سال دفاع مقدس است. چون پدرم در زمان جنگ در مناطق سختی مثل کرمانشاه، سومار و … بوده، ما خیلی آوارگی کشیده ایم. مادرم با سختی و به تنهایی ما را بزرگ کرده. مادرم همیشه می گفت : « خدا از عمر من بگیرد و فقط بچه هایم را برایم نگه دارد.

ما هرگز از نزدیک با این بیماری آشنایی نداشتیم و چیزی ندیده بودیم. برای همین هم خبر بیماری خواهرم هم برایمان قابل هضم نبود. همه خانواده مان آرام آرام خم شدیم و شکستیم. به طوری که وقتی خواهرم را بردیم اتاق عمل ، پدر و مادرم نای راه رفتن نداشتند، فقط برادرم دنبالش می رفت. وقتی گفتند روی حنجره اش تأثیر می گذارد و دیگر نمی تواند صحبت کند ما دیگر از پا افتادیم. نیمه شعبان بود که همه خانواده خیلی واجب دانستیم و اصرار کردیم که حتما خواهرم را بفرستیم پابوس آقا امام رضا علیه السلام. بعد از سه چهار شب برگشت به اهواز . هنوز بدنش درد می کرد . که پدرم گفت : « یک مکان سه گوشه نورانی را در خواب دیده ام که در یک گوشه امام رضا علیه السلام هستند و از دو گوشه دیگر نوری به آن گوشه می تابد. » بعد هم به مادرم گفت : « خانم! دلت قرص و راحت باشد که من شفای دخترم را از آقا علی اصغر می گیرم. بالاخره در این ایام محرم به همین ها باید دل ببندی دیگر… » البته ما از این کرامات بزرگانمان خیلی دیده ایم. مثلا دختر خودم نازنین زهرا چهار روزه بود که دکترها گفتند فابیس دارد. آنزیم خونش کم بود. پرونده و مدارکش هم موجود است. هفت ماه بعد که آزمایش دادیم دکترها گفتند اصلا علائمی از بیماری در بدنش وجود ندارد.

ندا ادامه داد : دختر من هم شش ماهه به دنیا آمد که دکتر ها جوابش کرده بودند و گفتند بچه ات زنده نخواهد ماند. یک کیلو و 700 گرم وزن داشت. فک هم نداشت. خدا شاهد است که الان دخترم شش سالش است و هیچ مشکلی هم ندارد. یعنی اصلا احساس نمی کنی دختری است که شش ماهه به دنیا آمده. مثل بچه های معمولی است.

با این حال ، و با وجود اینکه روحیه ام بالا بود ولی وقتی فهمیدم غده در بدنم ریشه زده، واقعا دیگر امیدم را از دست دادم . آخر قبلش فکر می کردم بشود کنترلش کرد. ولی حالا داشت در بدنم ریشه می کرد و پخش می شد.

اولین بار بود به برنامه علی اصغر علیه السلام پا می گذاشتم. اصلا تا به حال همچنین جایی نیامده بودم. وقتی وارد شدم از دم درب همین طور اشکهایم جاری شدند. یکی از خانم ها را که جلو آمد بغل کردم و گفتم : « قسمت می دهم فقط به اشک های دخترم، به ناله های مادرم برایم دعا کنی مرا شفا بدهد. » دخترم خیل حساس است. من همه اش می ترسیدم دخترم از شدت ناراحتی سکته کند. بچه بود و دیگر کم آورده بود. دخترم خیلی تودار بود و همه چیز را درون خودش می ریخت. خانم مجدیان مسؤول خواهران حسینیه ثارالله به من گفت : « بگذار آخر برنامه که جمعیت متفرق شدند می فرستمت توی خیمه علی اصغر علیه السلام . »

وقتی وارد خیمه شدم دیگر نمی دانستم چطور جلوی اشکهایم را بگیرم… علی اصغر را قسم دادم و گفتم : « به آن دستهای کوچکت… اگر من گنهکارم… هرچه که هستم لااقل به دختر کوچکم رحم کن… مرا ببخش …به خاطر دخترم و مادرم مرا شفا بده. نه تنها من ، بلکه تمام بیماران را شفا بده. » برای دوستانی هم که اسمشان در خاطرم بود دعا کردم. حتی اسمشان را هم یکی یکی به زبان آوردم. مثلا گفتم : « حالا که به من نگاه می کنی به دوستم فاطمه هم که در تهران است و بچه هفت ماهه دارد هم کمک کن… به پدر آن یکی دوستم که بیمار است کمک کن… به دوست دیگرم فرزندی عطا کن…به همه…» بچه های کوچک را که می دیدم گفتم : « خدایا من از خودم گذشتم. من جوانیم را کرده ام. اینها را شفا بده…. »

قرار بود فردایش بستری شوم.

خلاصه تا دیشب که دکتر گفت می توانی جواب اسکنت را بگیری . وقتی که رفتم متوجه شدم دیگر هیچ غده ای در بدن من نیست . رفتم مطب دکتر، دیدم منشی دکتر دارد به من لبخند می زند. پرسیدم چه شده ؟ گفت : « دیگر حتی معاینه هم لازم نداری. باورم نمی شد. » داشت باران می زد. اشکم ناخودآگاه جاری شد . پرسیدم: یعنی چه؟ گفت : « برو توی اتاق دکتر خودش برایت توضیح می دهد. » رفتم پیش دکتر سیّدمصطفی سعادتی، گفت : « خانم! دیگر هیچ غده ای در بدن شما نیست…» باز هم باور نمی کردم، به هیچ عنوان،

وقتی از درب گاما إسکن بیرون زدم داشت باران می آمد. ساعت هشت شب بود. دستم را بالا گرفتم. همسرم هم داشت مرا نگاه می کرد. گفتم : « قربون امام حسین علیه السلام … خدایا ازت واقعا ممنونم…» خم شدم و سجده کردم و زمین را بوسیدم. خیلی شوکه شده بودم.

گفتند حالا دیگر می توانم دخترم را ببینم. برگشتم منزل. دخترم میان هیأت ایستاده بود. از دور مرا دید. طاقت نیاوردم. وسط جمع صدایش زدم : « پارمیدا… مامان … » از دور که داشت مرا نگاه می کرد، آرم آرم گریه می کرد و به سمت من دوید. پرید توی بغلم. چون روز قبلش به زن دائیش گفته بود : « چرا مهسا و مِرسا پیش مامانشان هستند؟ حدیث هم مامان دارد، فقط مامان من نیستش؟! » دخترم را توی هیأت ، توی خیابان در آغوش گرفتم. همه جمعیت داشتند ما را نگاه می کردند. همسایه ها ، دامادمان، داداشم، و خواهرم و …. همه داشتند بالای سرمان گریه می کردند.  

آن شب تا صبح فقط عکس های آزمایش را نگاه می کردم. هنوز جرأت نمی کردم بگویم هیچ چیزیم نیست. باور نمی کردم غده ها به این زودی رفته باشند.

احساس می کنم دعای مادرم و دل شکسته اش، و اشکهای دخترم هم کمکم کردند. همیشه و همه جا هم گفته ام پدر و مادر واقعا در هیچ شرایطی رهایم نکردند. مادرم همیشه کاملا حامی من بود، حتی برای درمانها بچه ام را نگه می داشت و به من خیلی روحیه می داد. چون دیگر کم کم داشتم روحیه ام را از دست می دادم . خدا را شکر دیگر هیچ غده ای در بدنم نیست . این عکس اردیبهشت امسال را نشان می دهد با غده هایی که در گلویم بود …

این عکس هم مربوط به 19 آبان ماه است که دیگر هیچ غده ای وجود ندارد.

قبلا گاهی احساس می کردم خدا خیلی از من دور است. یا دیگر به حرفهایم گوش نمی دهد. ولی حالا می بینم واقعا اینطور نیست. دوستانم همه برایم پیام تبریک فرستادند و می گفتند : « ندا، ببین خدا چقدر بهت نزدیک بوده و چقدر دوستت داشته و به این سرعت کرامتش را به تو نشان داده؟! »

با آقا علی اصغر علیه السلام عهد کرده ام که هر سال به مراسمش بروم و خدمت کنم. دخترم را هم بیمه علی اصغر علیه السلام کرده ام. یک همسایه خانم سیّد داشتیم که همیشه می گفت : « دلت را قرص کن و مطمئن باش شفا می گیری. روز تاسوعا روزی غمگین است. ولی با شنیدن خبر سلامتی ات خیلی خوشحال شدیم. »

مادر ندا لرستانی در گفت و گوی تلفنی با خبرنگار اهواز نوین، در حالی از شوق گریه می کرد گفت: من که هیچ وقت فکر نمی کردم لیاقت این را داشته باشیم که آقا امام حسین علیه السلام و خاندانش به ما هم رو کنند. حتی نمی توانم درک هم کنم. یعنی اینطور به شما بگویم که حتی دختر 21 ساله من هم  الان اعتقاداتش خیلی بالاتر رفته. دخترم می گفت : « من شنیده بودم معجزه ای صورت می گیرد و کراماتی را می دانستم… ولی حس نمی کردم، ولی الان دیگر از نزدیک احساس می کنیم که آقا اباعبدالله در هیچ شرایطی شیعیانش و مریدانش را تنها نمی گذارد. شما نمی دانید که من مادر تا لحظه گرفتن جواب آزمایش که گفتند ندا شفا گرفته؛ بارها مُردم و زنده شدم. فکر نمی کردم که همچنین اتفاقی بیفتد و خدا به دل منم مادر نگاهی بیندازد

خدا را قسم می دهم به حقانیتش، به حق این شبهای محرم که مراد دل همه مسلمین را بدهد. خدا إنشاء الله به جمیع بیماران شفا بدهد. که بدانید من مادر ، از ناامیدی به این امید رسیده ام. ( با گریه ) شما واقعا نمی دانید ما چه حالی داشتیم… اولین باری که دخترم پیش دکتر رفت من فکر می کردم فقط یک سرماخوردگی ساده گرفته، بعد که گفتند سرطان گرفته و غده ها در بدنش پخش شده ؛ دیگر از پا افتادیم….

فقط خدا را به حق آن دستهای کوچک علی اصغر علیه السلام  که قلب بزرگی دارد قسم می دهم که إنشاءالله شفای همه مریض ها را بدهد، ظهور آقا امام زمان راو عاقبت بخیری جوانها را بدهد به حق بی بی فاطمه زهرا سلام الله علیها.


نظرات  (۳)

خدا قسمت میدم به آیت عظمای کربلا به بزرگترین سند مظلومیت آقام اباعبدالله حاجت منم بده.خودت میدونی تنها خواستم چیه.
راستی منم دو روزه متوجه شدم توی گلوم یه برجستگی ایجاد شده اما برام مهم نیست.با سرچ اسم باب الحوایج علی اصغر به این سایت رسیدم نه سرچ راجع توده ی گلوم.
خدا به آبروی حسین قسمت میدم یه بار دیگه بهم فرصت بده و معجزه کن.دارم از پا میفتم.
شما برام دعا کنین مضطرم
خدایا شمارو قسم میدم به دل خانوم رباب به لبهای تشنه آقا علی اصغر به خاطر طفل شیر خوارم شفام بدید یه فرصت بهم بدید
من مامان صالحم.صالح من 20 ماهشه که دکترا جوابش کردن.حالشم خیلی بده ،خیلی وقته دم در خونه آقا امام حسین نشستم تا شفای بچمو بگیرم اما هنوز نشده.نوروخدا هرکی این پستو میخونه برای سلامتی همهدمریضا و بچه من دعا کن

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا

اسلاید شو

کاربر گرامی،وبسایت اصلاح از هرگونه طرح, پیشنهاد و انتقاد سازنده استقبال میکند و این افتخار را دارد تا پذیرای حکایت های تبلیغی، مقالات علمی و پژوهشی شما در حوزه تبلیغ، تربیت و خانواده باشد.صندوق الکترونیکی: nforoughi115@gmail.com